[polska wersja językowa poniże]
The contemporary artist operates in two parallel spaces: the physical space, connected with the studio, the exhibition, the object itself, and the digital one, where the first point of contact with an audience is often a phone screen. Social media, especially Instagram, has become one of the main tools for presenting art, building recognition, and creating professional relationships. At the same time, many myths, simplifications, and contradictory pieces of advice have grown around how these platforms work, often causing more confusion than clarity.
So how does Instagram actually “read” an artist’s account today? What truly influences reach, and what is already an outdated belief? Should an account be perfectly visually consistent, or rather authentic? Where is the line between communication and self-promotion, and how can it be handled without losing professionalism? To answer it all, we look at how to use Instagram and other platforms consciously to support artistic practice, without burnout and without pretending to be someone you are not.
Promoting artistic work on social media is neither a magic recipe for success nor a threat to artistic integrity. It is a tool. Like any tool, it works well only when used consciously and in alignment with one’s practice. Reach, formats, algorithms, and trends change faster than artistic styles. What lasts is quality, consistency, and the ability to build relationships.
The practical and less obvious aspects of promoting artistic work online are discussed by Dawid Lewandowski, an artist and digital marketing specialist working with creators and the creative industry. His work and online contributions help artists and personal brands translate creative sensitivity into effective and authentic communication on social media.
How does Instagram “read” an artist’s account today? What matters more: content, consistency, audience reactions, or something else?
Dawid Lewandowski: Content, consistency, and audience reactions. I would say all three matter, although many people do not fully understand how. First of all, content, because it is what captures attention and makes someone stop scrolling and stay with us a bit longer – to look more closely at a post, read the caption, or visit the profile. Many artists fall into the trap of “I’ll build an audience first, then I’ll start posting.” But what is that audience supposed to gather around if there is no content on your account? And for content to appear, consistency comes into play.
If we do not publish regularly, we will not build a habit of our presence, neither for viewers nor for the algorithms, which still need data about what we do and in what topic area in order to know whom to show it to. And then reactions. If people are interested in our topic, in this case art or broadly understood culture and creativity, who interact through comments, likes, saves, and shares, our content has a chance to reach other people with similar interests, for example, those who follow them.
What actually influences reach in 2026, and what is already a myth?
DL: The worst myth connected with Instagram is that “you can only grow through reels.” That you must publish dynamic videos as often as possible, ideally every day. That is nonsense.
First, not everyone on the platform likes reels. Many people value static content more. The more of a given type of content you watch and interact with, the more of it you are shown. Of course, with silly reels, it is easier to keep doomscrolling going, but is a viewer whose brain switched off two minutes ago really the audience we want? Will that person truly become interested in our work, or just skip it while consuming more cat memes? Let’s be honest: quality matters most. High-quality content gets saved, shared, and commented on, and thanks to that, it can reach not necessarily millions, but the right people.
The worst myth connected with Instagram is that “you can only grow through reels.” That you must publish dynamic videos as often as possible, ideally every day. That is nonsense.
What is the difference between thinking about Instagram as a portfolio and thinking about it as social media?
DL: This is my favourite question. Many artists treat their social media profiles as portfolios, and in my opinion, that is a big mistake. Yes, both serve professional presentation of artistic work, but we cannot forget the “social” part of social media. It is not television, press, or even a website where you send a message and the audience can only look at it. It is more like a living organism.
I like to compare social media not to a portfolio but to an opening reception that lasts 24 hours a day. At any moment, someone new can enter your profile, start a conversation, write a comment, send a message, and your role is not to hide behind images but to engage, interact, and network. Social media is also a place where we can show more – sometimes backstage, the process of creating work, sometimes more personal or lifestyle elements – things that absolutely do not belong in a formal portfolio.
Should every artist’s account be visually consistent, or can chaos also work?
DL: I believe consistency is very important, but it must be understood correctly. Do you have to align everything perfectly, match every image to one colour tone, stick to a single palette? Absolutely not. The era of such Instagram feeds hopefully ended around 2017.
I understand consistency primarily as coherence and consequence. If we are colourful, paint-stained, sometimes chaotic, but that energy is present in every post, then that chaos is actually consistent with us and our work, with what someone will see when they visit our studio or exhibition. There is no need to dress up as a pastel-blazer art dealer against a white wall just for social media.
Which content formats currently work best for artists and why?
DL: Posts, carousels, reels, stories, live sessions – each of these formats can work for an artist and can serve specific goals, which we should define when we start using Instagram consciously. Posts and carousels, as well as reels, can attract people who do not know us yet.
Reels are usually better for lighter content, but I cannot imagine a painter building their entire profile only on reels. Paintings are static; show them as images. Stories are great for building somewhat deeper relationships, as deep as they can be on Instagram, what [Tadeusz] Kotarbiński described as “parasocial” relations. They allow us to show more of our private lives, so people remember us not only as artists but also as human beings.
Of course, everything can be recorded multiple times and polished – and that is where live sessions come in. During a live broadcast, nothing can be stopped and redone. If you stumble, you stumble. That is a huge advantage. It shows the most human and natural side. In the age of widespread artificial intelligence, our human side, with all its imperfections, is our greatest strength.
How should artists talk about their work without sounding overly self-promotional?
DL: Why avoid sounding self-promotional at all? Sometimes creators deliberately avoid promotion and then wonder why nothing sells, no invitations come, and nothing happens. If we do not communicate what we are doing or what we want to do, only a very small group will guess. It is not about constantly saying “buy from me” or “invite me,” but we must inform people about what is happening – what we sell, exhibit, create. It builds interest and shows that the works are alive, not just sitting in a drawer. The first posts will feel cringeworthy for their authors. That is normal. You have to go through that stage to learn what works and to see that it pays off.
The first posts will feel cringeworthy for their authors. That is normal. You have to go through that stage to learn what works and to see that it pays off.
Do captions really matter? If yes, what should we pay attention to?
DL: They matter a lot. Right now, even more than hashtags. Instagram algorithms read captions and use them to classify content. If it is about art, it should be shown to people interested in art. I joke that it is a bit like a basic Polish literature exam. You write that Mickiewicz belongs to Romanticism; you get a point. You write that your work is an oil on canvas painting, and you get a point from the algorithm that categorises you under painting. A caption is also an additional value for viewers. It helps them understand you and your work better. It is worth using that space.
How can artists build visibility without burning out?
DL: First, recognise that Instagram is only a tool. One of many tools supporting public visibility. A social media “career” is not the main goal for an artist who wants to remain an artist rather than become an influencer. Posts that fall into a void can be frustrating, but that is how social media works. Some posts perform better, some worse.
I have been building my account professionally for five years and have posts with hundreds of thousands of views and others that stop at a few thousand, despite having 17,000 followers. That does not mean something is wrong. Not every post needs global reach. Some are meant to bring a few dozen people to an event or a workshop. For an artist, the real work happens offline, not on social media. It is important not to forget that.
When is it worth stopping the chase for reach and focusing on relationship quality?
DL: I would focus on quality from the very beginning. These are not mutually exclusive. Ideally, we should spend equal time reaching new audiences and nurturing existing relationships. It is difficult, and no artist wants to be a full-time social media manager. But the approach “first a big audience, then relationships” can be risky.
If someone who has followed you for six months feels ignored because you never respond, they will leave. Loyal followers expect more than reach-oriented reels. They want your story, inspiration, a bit of personal context, within the boundaries you choose.
What is the one piece of advice for a beginner artist who feels lost?
DL: Do not believe everything you read online. Algorithms and platforms can seem like black magic. You will find many accounts promising secret hacks and guaranteed growth. Many of these people are competent, but strategies that work for beauty salons or real estate agents will not necessarily work for artists or performers. You sell potatoes differently from how you present art. There are no universal rules. Building a personal brand in social media takes time, work, and experimentation. And try to enjoy the process.
If Instagram disappeared tomorrow, what should artists take from it today?
DL: Instagram can disappear someday. We have seen platforms vanish before. The most valuable thing to take from it is contacts and relationships. Social media may not always build communities, but they build social connections.
The art world is small. If you meet someone on Instagram, you will likely meet them later at an exhibition. Use the platform fully, but do not limit yourself to one channel. Look at LinkedIn, X, and whatever comes next. Most importantly, build your own website. Social media space is not permanent. Your own site is your business card on your own terms.
Instagram can disappear someday. We have seen platforms vanish before. The most valuable thing to take from it is contacts and relationships. Social media may not always build communities, but they build social connections.
Instagram i portfolio: jak przyciągać uwagę.
Budowanie widoczności w social mediach, rozmowa z Dawidem Lewandowskim.
Współczesny artysta funkcjonuje dziś równolegle w dwóch przestrzeniach, tej fizycznej, związanej z pracownią, wystawą i obiektem, oraz cyfrowej, gdzie pierwszym miejscem kontaktu odbiorcy z twórczością bywa ekran telefonu. Media społecznościowe, a szczególnie Instagram, stały się jednym z głównych narzędzi prezentacji sztuki, budowania rozpoznawalności i nawiązywania relacji zawodowych. Jednocześnie wokół ich działania narosło wiele mitów, uproszczeń i sprzecznych porad, które często bardziej dezorientują niż pomagają.
Jak więc dziś realnie działa “widoczność” artysty w social mediach? Co ma znaczenie dla zasięgów, a co jest już przestarzałym przekonaniem? Czy konto powinno być perfekcyjnie spójne wizualnie, czy raczej autentyczne? Gdzie przebiega granica między komunikacją a autopromocją i jak jej nie przekroczyć, nie tracąc profesjonalizmu? W rozmowie przyglądamy się temu, jak świadomie wykorzystywać Instagram i inne platformy do wspierania swojej twórczości, bez wypalenia i bez udawania kogoś, kim się nie jest.
Promocja twórczości w mediach społecznościowych nie jest ani magiczną receptą na sukces, ani zagrożeniem dla artystycznej integralności. Jest narzędziem. Jak każde narzędzie działa dobrze tylko wtedy, gdy używa się go świadomie i w zgodzie z własnym charakterem pracy. Zasięgi, formaty, algorytmy i trendy zmieniają się szybciej niż style w sztuce, dlatego to nie techniczne sztuczki, lecz jakość treści, konsekwencja i umiejętność budowania relacji pozostają najtrwalszą walutą obecności online.
O praktycznych i mniej oczywistych aspektach promocji twórczości w sieci opowiada Dawid Lewandowski, artysta oraz specjalista digital marketingu pracujący z twórcami i branżą kreatywną. Na co dzień pomaga artystom i markom osobistym przekładać wrażliwość twórczą na skuteczną i autentyczną komunikację w mediach społecznościowych.
Jak dziś Instagram „czyta” konto artysty? Co jest ważniejsze: treść, regularność, reakcje odbiorców czy coś innego?
Dawid Lewandowski: Treść, regularność, reakcje odbiorców. Powiedziałbym, że wszystkie z tych trzech są ważne, choć wiele osób nie do końca rozumie, w jaki sposób. Przede wszystkim treść, bo to jest to, co przykuwa uwagę widza, sprawia, że ma ochotę się zatrzymać i zostać z nami „na dłużej”, czyli przyjrzeć się lepiej postowi, przeczytać tekst czy też wejść na nasz profil. Dużo artystów wpada w pułapkę „najpierw zbiorę publiczność, potem zacznę publikować”. Ale przy czym publiczność ma się zebrać, jeśli na Twoim koncie nie ma treści? A żeby treści się pojawiały, cóż, tutaj wchodzi regularność.
Jeśli nie publikujemy konsekwentnie, to nie przyzwyczaimy do naszej obecności ani odbiorców, ani tych „złych algorytmów”, które jednak muszą zbierać informacje o tym, co robimy, na jaki temat, żeby wiedzieć, komu to pokazywać. No i reakcje – jeśli osoby zainteresowane naszą tematyką (w tym przypadku sztuką, czy szeroko rozumianą kulturą/twórczością) wchodzą w interakcje poprzez komentarze, polubienia, zapisania, udostępnienia itd., to nasze treści mają szansę dotrzeć do innych osób zainteresowanych tematem, np. tych, którzy obserwują te osoby.
“Najgorszym mitem związanym z Instagramem jest to, że „tylko rolkami się wybijesz”. Że musisz publikować dynamiczne filmiki, jak najwięcej, najlepiej codziennie. To absurd.
Co faktycznie wpływa na zasięgi w 2026 roku, a co jest już mitem?
D.L.: Najgorszym mitem związanym z Instagramem jest to, że „tylko rolkami się wybijesz”. Że musisz publikować dynamiczne filmiki, jak najwięcej, najlepiej codziennie. To absurd.
Raz, że nie wszyscy odbiorcy tej platformy lubią rolki. Jest wiele osób, które cenią bardziej ten content statyczny. A jednak im więcej treści danego typu oglądasz i wchodzisz z nimi w interakcje, tym więcej takich będzie Ci się wyświetlać. Oczywiście przy głupkowatych rolkach ciężej zatrzymać doomscrolling, ale… czy pochłonięty scrollowaniem odbiorca, którego mózg chwilę temu się wyłączył, jest odbiorcą, na którym nam zależy w tym momencie? Czy będzie to osoba, która realnie zainteresuje się naszą twórczością, czy pominie ją, dalej pożerając kolejne memy z kotkami? Nie ukrywajmy, jakość tego, co publikujemy ma największe znaczenie. Treści jakościowe są zapisywane, udostępniane, komentowane, a tym samym mogą docierać może nie do milionów, ale na pewno do właściwych osób.
Czym różni się myślenie o Instagramie jako portfolio od myślenia o nim jako social media?
D.L.: O, to jest moje ulubione pytanie! Serio. Bo bardzo dużo artystów traktuje swoje profile w mediach społecznościowych właśnie jako portfolio, a moim zdaniem to ogromny błąd. Jasne, oba służą nam do profesjonalnej prezentacji własnej twórczości, ale nie możemy zapominać o części „social” w tych mediach. To nie jest telewizja, prasa czy nawet strona internetowa, gdzie wysyłasz komunikat, a Twoi odbiorcy mogą tylko patrzeć. To bardziej żywy organizm.
Lubię porównywać media społecznościowe nie do portfolio, a do wernisażu, który trwa codziennie, dwadzieścia cztery godziny. Bo w każdej chwili na Twój profil może wejść ktoś nowy, zagadać, napisać komentarz, wysłać wiadomość, a Twoim zadaniem nie jest chowanie się za obrazkami, tylko kontakt, interakcja, networking. Po drugie, media społecznościowe to też miejsce, gdzie możemy pokazać coś więcej – czasami backstage, to, jak powstają prace, czasami coś bardziej osobistego, życiowego (lifestyle’owego – mówiąc językiem internetu), na co w portfolio absolutnie miejsca nie ma.
Czy każde konto artysty powinno być spójne wizualnie? Czy chaos też może działać?
D.L.: Tak, myślę, że spójność jest bardzo ważna, ale też trzeba tę spójność odpowiednio zrozumieć. Czy musisz ustawiać wszystko od linijki, dopasowywać wszystkie zdjęcia do jednej tonacji, trzymać się jednolitego koloru? Nie, w żadnym wypadku. Era takich “Instagramów” skończyła się (mam nadzieję) bezpowrotnie w 2017 roku.
Spójność rozumiem przede wszystkim jako konsekwencję. Jeśli jesteśmy kolorowi, umazani farbą, czasem chaotyczni, ale tę energię czuć w każdym poście, który publikujemy… to jednak ten chaos jest bardzo spójny z nami, z naszą twórczością, z tym, co ktoś zobaczy, kiedy odwiedzi naszą pracownię czy wystawę. Nie przebierajmy się za marszanda w pastelowej marynarce na tle białej ściany do social mediów.
Jakie formaty treści obecnie najlepiej działają dla artystów (posty, reelsy, stories) i dlaczego?
D.L.: Posty, karuzele, reelsy, stories, live’y. Każdy z tych formatów może się sprawdzić dla artysty, każdy z nich ma szansę spełniać konkretne cele (które, jako świadomi użytkownicy Instagrama powinniśmy sobie ustalić, kiedy zaczynamy działać). Posty (pojedyncze i karuzele) i reelsy to coś, co może przyciągnąć uwagę osób, które jeszcze nas nie znają.
Rolki są zwykle lepsze od lżejszego contentu, ale nie wyobrażam sobie profilu, np. malarza, który opiera na nich całość swoich treści. Twoje obrazy są statyczne. Pokaż je nam na zdjęciach. Stories są świetne do budowania nieco „głębszych” relacji (o ile na samym Instagramie można zbudować „głębszą” relację. Kotarbiński mówi w takim przypadku o relacjach „paraspołecznych” i tutaj chyba sam pozostałbym przy tym słowie). Można pokazać coś więcej właśnie z prywatnego życia, przez co ludzie nie zapamiętają nas tylko jako artystów, ale też po prostu prawdziwych ludzi.
Wszystkie rzeczy oczywiście mogą być nagrywane po kilka razy, zawsze będziemy wybierać najlepsze kadry, zawsze będziemy chcieli pokazać się jak najlepiej… I tutaj przychodzą też tzw. live’y. W czasie transmisji live (na żywo) się nie zatrzymamy, jeśli się potkniemy, to się potkniemy, ale to ogromny plus. Bo pokażemy się od najbardziej ludzkiej i naturalnej strony. A jak będę powtarzał zawsze – w dobie wszechobecnej sztucznej inteligencji, nasza ludzka strona, ze wszystkimi potknięciami, to nasza największa siła.
Jak opowiadać o swojej pracy, żeby nie brzmieć jak autopromocja?
D.L.: A dlaczego ma nie brzmieć jak autopromocja? Czasami mam wrażenie, że twórcy celowo unikają tej „autopromocji”, a potem dziwią się, że nikt nie chce nic kupić, nikt nie zaprasza ich na wystawy, nic się nie dzieje. Jeśli nie informujemy o rzeczach, które robimy (lub które chcemy robić), to naprawdę bardzo mała grupa osób domyśli się, o co właściwie nam chodzi. Nie chodzi o to, żeby cały czas mówić „kup mnie”, „wystaw mnie”, „weź mnie na tę aukcję” – na szczęście nie znam żadnego profilu artysty, który wyglądałby w ten sposób. Ale musimy informować o tym, co się u nas dzieje, o tym, że coś sprzedajemy, wystawiamy, tworzymy, bo to jednocześnie wzbudza zainteresowanie i pokazuje, że nie jesteśmy tylko Janem Kowalskim z Instagrama, który ma pełną szufladę prac, ale że te prace żyją. Wiem z doświadczenia, że pierwsze posty będą (dla autorów) strasznym cringem. Ale musimy przez niego przejść, żeby w ogóle wyłapać, co się sprawdza, co zwraca uwagę… i przede wszystkim, że to się opłaca.
Wiem z doświadczenia, że pierwsze posty będą (dla autorów) strasznym cringem. Ale musimy przez niego przejść, żeby w ogóle wyłapać, co się sprawdza, co zwraca uwagę… i przede wszystkim, że to się opłaca.
Czy opisy pod postami naprawdę mają znaczenie? Jeśli tak – na co zwracać uwagę?
D.L.: Ogromne. W tym momencie nawet większe niż hasztagi. Od dłuższego czasu algorytmy Instagrama czytają nasze opisy i na ich podstawie oceniają, czego dotyczy post. Jeśli dotyczy sztuki, to wiadomo – trzeba go pokazać osobom, które sztuką się interesują. Śmieję się, że to troszkę jak matura z języka polskiego. Napiszesz, że epoka, w której tworzył Mickiewicz to romantyzm – dostajesz punkt. Napiszesz, że Twoja praca to malarstwo i olej na płótnie – gratulacje, dostajesz punkt od algorytmu, który przypisuje Cię do kategorii „malarstwo na płótnie”. Oczywiście każdy opis to też dodatkowa informacja dla odbiorców. To coś, przez co mogą lepiej poznać Ciebie i Twoją twórczość. Warto z tego korzystać.
Jak budować widoczność na Instagramie bez wypalenia?
D.L.: Przede wszystkim powiedzieć sobie, że Instagram to tylko narzędzie. Jedno z wielu narzędzi służących wspieraniu budowania naszego publicznego wizerunku. „Kariera” w social mediach nie jest dla artysty celem samym w sobie, jeśli zamierza pozostać artystą (czyli skupiać się na projektach, wystawach itp.), a nie zostawać influencerem. Zdaję sobie sprawę z tego, że posty, które „wpadają w pustkę”, mogą być frustrujące, ale takie są social media. Jeden post pójdzie lepiej, inny pójdzie gorzej.
Sam buduję swoje konto profesjonalnie od pięciu lat i mam posty, które mają setki tysięcy wyświetleń i takie, które zatrzymują się przy kilku tysiącach (pomimo 17 tysięcy osób obserwujących). To nie znaczy, że coś robimy źle, bo nie każda treść ma iść jak najdalej – są takie, które mają nakłonić te kilkadziesiąt osób do przyjścia na wydarzenie czy kilkanaście osób do przyjścia na warsztaty w konkretnym miejscu, a to nie wymaga dotarcia do tysięcy odbiorców ze świata. Jeśli jesteś artystą, to Twoja prawdziwa praca dzieje się w świecie realnym, nie w mediach społecznościowych. Nie zapominaj o tym.
Kiedy warto przestać się starać o zasięgi, a skupić się na jakości relacji?
D.L.: Skupiłbym się na jakości od samego początku. To nie są rzeczy, które się wykluczają. W idealnym podejściu powinniśmy poświęcać tyle samo czasu na docieranie do nowych odbiorców i tyle samo na wspieranie relacji, które już się nawiązują. Oczywiście, nie oszukujmy się, to ciężkie, a żaden artysta nie chce być swoim etatowym social media managerem. Aczkolwiek podejście „najpierw duża publiczność, potem budowanie relacji” może być zgubne.
Jeśli osoba, która jest „z Tobą” od pół roku poczuje się zaniedbana, bo np. nie odpowiadasz na jej wiadomości, komentarze, to odejdzie. Stali odbiorcy oczekują czegoś więcej niż „rolki na zasięg, w których obracasz się z obrazem”. Chcą poznawać Twoją historię, inspirację, odrobinę prywatnego życia. Oczywiście w takim zakresie, w jakim sam chcesz je pokazać.
Jaką jedną radę dałbyś artyście, który dopiero zaczyna i czuje się zagubiony?
D.L.: Nie wierz we wszystko, co przeczytasz w internecie. Dla osoby początkującej działania algorytmów czy samych platform społecznościowych mogą wydawać się czarną magią. To zrozumiałe. Spotkasz mnóstwo kont, które będą Ci mówić, że znalazły magiczny sposób na hakowanie algorytmu, że zdradzą Ci ten jeden sposób na rozwinięcie profilu, na to, żebyś zaczął sprzedawać i utrzymywać się wyłącznie dzięki temu. Mnóstwo z tych osób wie, co mówi i zna się na swojej pracy. Ale dziewczyna, która wspiera w mediach społecznościowych salony beauty i ma na to sprawdzone sposoby, które przynoszą obserwacje i pieniądze jej klientom, niekoniecznie ma sposoby na to samo dla artystów. Facet, który wspiera w social mediach agentów nieruchomości, niekoniecznie podpowie performerowi, jak zachęcić publiczność do śledzenia jego historii.
Można by powiedzieć brzydko, że inaczej sprzedajesz ziemniaki, a inaczej sprzedajesz sztukę, ale to prawda. Nie ma uniwersalnych rad. Budowanie własnego wizerunku w mediach społecznościowych nie jest drogą prostą i nie dzieje się w tydzień. Wymaga pracy, a przy tym – najczęściej – prób i błędów, żeby przekonać się, co sprawdza się u Ciebie, co jest z Tobą spójne. I baw się tym. Po prostu.
Gdyby Instagram jutro zniknął – co dziś warto z niego realnie wynieść?
D.L.: Instagram może zniknąć i jestem przekonany, że kiedyś się to wydarzy. Czy ktoś z nas pamięta jeszcze Naszą Klasę? MySpace? Photoblogi? Produkty Mety też nie będą wieczne, dlatego skupmy się przede wszystkim na tym, co realnego możemy z nich wyciągnąć. Media społecznościowe to może nie zawsze „budowanie społeczności”, ale na pewno budowanie społecznych więzi. Świat sztuki nie jest wielki. Jeśli poznałeś się z kimś na Instagramie, istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że za jakiś czas spotkacie się na wystawie kogoś znajomego.
Czerp z niego garściami, ale jednocześnie nie ograniczaj się do jednej platformy. Oraz – zadbaj o swoją stronę internetową. Przestrzeń w mediach społecznościowych nie jest nam dana na stałe, platformy mogą zniknąć, zostać zawieszone w konkretnych krajach, możemy zostać zbanowani lub usunięci za niestosowanie się do regulaminów. Własna strona będzie Twoją wizytówką na Twoich własnych zasadach. Ktokolwiek by nie wpisał Twojego nazwiska w przeglądarce, odnajdzie Cię. A przecież o to nam chodzi.
Skupmy się przede wszystkim na tym, co realnego możemy z nich wyciągnąć. Media społecznościowe to może nie zawsze „budowanie społeczności”, ale na pewno budowanie społecznych więzi.
Dawid Lewandowski – artysta i specjalista digital marketingu dla branży kreatywnej. Łączy zmysł estetyczny, rozwijany na Wydziale Sztuk Pięknych UMK, ze strategiczną wiedzą z zakresu psychologii reklamy i komunikacji zdobytą na Uniwersytecie WSB Merito. Doświadczenie w obszarze PR, zdobyte w dużej instytucji kultury, rozwija dziś we własnym studiu kreatywnym.
Współpracuje z markami osobistymi, agencjami i instytucjami. Prowadzi szkolenia i działania edukacyjne dla twórców. Pomaga budować autentyczny wizerunek, przekładać historie na odpowiednie formy komunikacji oraz odnajdywać własny głos w sieci, gdzie działa jako „Artysta na socialu”. W 2026 roku ukaże się jego autorski przewodnik dla twórców o budowaniu marki osobistej w mediach społecznościowych.
Przedsięwzięcie finansowane w ramach Krajowgo Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności (KPO) ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU w ramach inwestycji A2.5.1 “Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju”.
