MINDSCAPES:
Ruins

The new issue of MINDSCAPES, our digital series exploring art through ecology, space, and care, turns toward ruins and what emerges from them. We approach ruins as unstable sites where climate anxiety, memory, and material transformation intersect – places where destruction and regeneration coexist. Through the lens of contemporary art, ruins unfold as ecosystems in their own right: porous, contested, and alive with unintended forms of resilience.

Across landscapes altered by industrial ambition, technological saturation, and ecological breakdown, artists engage with debris, salvage, and absence as creative matter. Ghost towns, collapsing infrastructures, polluted soils, and chaotic shared spaces become stages for reimagining how we inhabit a damaged world. Rather than treating ruins as symbols of finality, this issue traces how artists rework fragments of the past into speculative blueprints for the future, where decay becomes a process, not an end.

As such, Paulina Mamot delves into the multilayered practices on the intersection of memory and debris. Patrycja Poznańska asks artists, curators, and those working in the arts about going beyond the ruins and looking deep inside ourselves with care. While Berenika Balcer explores the cinematic angle of it all, searching for answers to questions of why the ruins keep returning to the cinema, and what they reveal about us when we look at them closely, Grażyna Siedlecka turns towards photography – especially the old photographs, exploring what it is that pulls us so strongly towards this medium. At the same time, Aleksandra Lisek showcases artists working within the area she calls the “politics of openness”.

Favour Amoye takes a deep dive into the “digital decay” and the rather illusory idea of the internet being forever. But then Diána Berecz and Gergely Papp ask, “What forms of belonging, remembering, and regenerating can emerge when we resist the pressure to either monumentalise or erase?”, looking at the examples from Central-Eastern Europe. Meanwhile, the angle Eunha Chang examines is of what we can dream of after ruin, with examples of fascinating artists whose practice can be seen as an act of inscribing. Maggie Kuzan takes a different approach and introduces us to the queer, Black women artists and transfeminist collectives that form “intimate interspecies relations” in their practice, fighting the climate catastrophe and creating a powerful change within their audiences.

We’re taken on a dream-like walk through the cardboard ruins of Eva Jospin by Alicja Głuszek, while the question posed by Rebeka Erdélyi is, however, what kind of transformative powers ruins hold. And to answer that, she looks at the practice of Monika Gabriela Dorniak, Nona Inescu, and Anna Zilahi. The Artist in Focus pieces introduce you to the multilayered art of Karolina Breguła and Magdalena Lazar. While Alex Mirutziu invites us to a conversation with Mihai Dragolea, a Bucharest-based filmmaker whose work is driven by a deep concern for climate change and a commitment to environmental justice.

Altogether, MINDSCAPES invites you to move through ruins as both material and metaphor. To engage with ruins is to slow down, to observe, to reckon with vulnerability – human and more-than-human alike. It is also to acknowledge resilience that exists outside heroic narratives: the quiet persistence of life, the adaptive intelligence of ecosystems, the creative gestures that emerge when certainty dissolves. Art does not offer easy solutions, but it can hold space for grief, accountability, and collective reimagining.

At Contemporary Lynx, we see MINDSCAPES as more than a publication – it is a shared terrain for critical reflection and creative exchange. This issue on ruins speaks to a world in flux, where collapse and possibility are inseparable. By engaging with ruins through art, we hope to open conversations about ecology, memory, and responsibility, and to consider how creation itself can be an act of repair.

As you move through this issue, we invite you to linger in the broken places. To look closely at what has been left behind. And to ask, with us: what kinds of futures can be built – not despite the ruins, but through them?

Editor’s Letter – PL

Co pozostaje po zniszczeniu? Co skrywa się w szczelinach, kurzu i niedokończonych fragmentach tego, co kiedyś stało niewzruszenie? Ruiny od dawna postrzegane są jako symbole straty, nostalgii lub powolnego upływu czasu. Dzisiaj nie są już milczącymi świadkami odległej historii. Są ekologicznym, politycznym i emocjonalnym terenem ukształtowanym przez wydobycie, przyspieszenie i zaniedbanie. W świecie naznaczonym kryzysem i zbiorową niepewnością ruiny stają się nie tylko pozostałością tego, co było, ale także stanem, w którym uczymy się żyć, ponieważ rozwijają się one wokół nas w czasie rzeczywistym.

Nowe wydanie MINDSCAPES, naszej internetowej serii poświęconej sztuce w kontekście ekologii, przestrzeni i wrażliwości, skupia się na ruinach i tym, co z nich wyłania się. Traktujemy je jako niestabilne miejsca, w których krzyżują się niepokój klimatyczny, pamięć i przemiany materialne. Miejsca, w których współistnieją destrukcja i regeneracja. Przez pryzmat sztuki współczesnej ruiny jawią się jako ekosystemy same w sobie: podatne na wpływy, kontrowersyjne i pełne nieoczekiwanych form żywotności.

W krajobrazach zmienionych przez aspiracje przemysłowe, nasycenie technologiczne i załamanie ekologiczne artyści wykorzystują gruz, złom i pustkę jako materiał twórczy. Opuszczone miasta, rozpadająca się infrastruktura, zanieczyszczone gleby i pełne chaosu przestrzenie publiczne stają się sceną, na której można na nowo wyobrazić sobie sposób życia w zniszczonym świecie. Zamiast traktować ruiny jako symbole ostateczności, w tym numerze przyglądamy się, w jaki sposób artyści przekształcają fragmenty przeszłości w spekulatywne projekty przyszłości, w której rozkład staje się procesem, a nie końcem.

W ten sposób Paulina Mamot zagłębia się w wielowarstwowe praktyki na pograniczu pamięci i ruin. Patrycja Poznańska pyta artystów, kuratorów i osoby związane ze sztuką o wyjście poza zgliszcza i uważne spojrzenie w głąb siebie. Podczas gdy Berenika Balcer eksploruje filmowy aspekt tego zagadnienia, szukając odpowiedzi na pytania, dlaczego ruiny wciąż powracają do kina i co o nas mówią, gdy przyjrzymy się im bliżej, Grażyna Siedlecka zwraca się ku fotografii – zwłaszcza starej – badając, co tak przyciąga nas do tego medium. Jednocześnie Aleksandra Lisek prezentuje artystów działających w obszarze, który nazywa „polityką otwartości”.

Favour Amoye dogłębnie analizuje „cyfrową degradację” i dość iluzoryczną ideę wieczności internetu. Z kolei Diána Berecz i Gergely Papp zadają pytanie: „Jakie formy przynależności, pamięci i regeneracji mogą powstać, gdy opieramy się presji monumentalizacji lub wymazywania?”, analizując przykłady z Europy Środkowo-Wschodniej. Eunha Chang analizuje, o czym możemy marzyć po ruinie, podając przykłady intrygujących artystów, których twórczość można postrzegać jako akt upamiętniania. Maggie Kuzan przyjmuje inne podejście i przedstawia nam queerowe, czarnoskóre artystki oraz kolektywy transfeministyczne, które w swojej twórczości tworzą „intymne relacje międzygatunkowe”, walcząc z katastrofą klimatyczną i wywołując głębokie zmiany wśród odbiorców.

Alicja Głuszek zabiera nas w oniryczną wędrówkę po kartonowych ruinach Evy Jospin, a Rebeka Erdélyi zadaje natomiast pytanie, jaką transformacyjną moc mają ruiny. Aby odpowiedzieć na to, przygląda się praktyce Moniki Gabrieli Dorniak, Nony Inescu i Anny Zilahi. Artykuły z cyklu „Artis in Focus” przedstawiają wielowarstwową sztukę Karoliny Breguły i Magdaleny Lazar. Alex Mirutziu zaprasza nas natomiast do rozmowy z Mihaiem Dragolea, pochodzącym z Bukaresztu filmowcem, którego twórczość napędza głęboki niepokój o zmiany klimatyczne i zaangażowanie w sprawiedliwość środowiskową.

MINDSCAPES zaprasza do odkrywania ruin zarówno jako obiektów materialnych, jak i metaforycznych. Kontakt z ruinami to spowolnienie, obserwacja, zmierzenie się z wrażliwością – zarówno ludzką, jak i ponadludzką. To także uznanie siły, która istnieje poza heroicznymi narracjami: cichej wytrwałości życia, adaptacyjnej inteligencji ekosystemów, kreatywnych gestów, które pojawiają się, gdy znika poczucie pewności. Sztuka nie oferuje łatwych rozwiązań, ale może stworzyć przestrzeń dla żalu, odpowiedzialności i zbiorowego przemyślenia.

W Contemporary Lynx postrzegamy MINDSCAPES jako coś więcej niż tylko publikację – jest to wspólna przestrzeń dla krytycznej refleksji i twórczej wymiany. Niniejszy numer poświęcony ruinom odnosi się do świata w ciągłym ruchu, w którym upadek i możliwości są nierozłączne. Angażując się w tę tematykę poprzez sztukę, mamy nadzieję zapoczątkować dyskusję na temat ekologii, pamięci i odpowiedzialności oraz zastanowić się nad tym, w jaki sposób samo tworzenie może być aktem naprawy.

Zapraszamy Państwa do zapoznania się z niniejszym wydaniem i pochylenia się nad tym, co zostało zniszczone. Prosimy przyjrzeć się uważnie temu, co pozostało. I wraz z nami zadać sobie pytanie: jaką przyszłość można zbudować – nie pomimo ruin, ale dzięki nim?

Przedsięwzięcie finansowane w ramach Krajowgo Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności (KPO) ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU w ramach inwestycji A2.5.1 “Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju”.