Eike Eplik (b. 1982) is a sculptor and installation artist based in Tartu, Estonia. Deeply intrigued by biodiversity and its complicated relationships with humankind, she crafts emotionally resonant and imaginative pieces rich with personal tales. Her work spans various visual forms and materials, like clay, plaster, metal, wood, and ready-made objects. Inspired by philosopher Astrida Neimanis’ concept of water-connected worlds, she approaches all life with humility, rejecting rigid classifications and hierarchies in her art and the worlds she creates.
Eplik’s sculptures form their own ecosystems, micro-worlds populated by diverse beings coexisting with plants, fungi, roots and cones. These life forms, and the vessels that contain them, seem to breathe life into their surroundings: much like a bird building a nest or mycelium weaving an intricate subterranean network. Her gardens of interconnected matter grow into cohesive spaces of speculation about the limitless possibilities of curiosity and imagination.
She creates a visual language that holds space for the viewer to craft their own connections, to relate and recognise themselves and their environment, as well as to enjoy the visual, playful intricacies of her meticulously crafted pieces. Endlessly inspired by nature: being varied yet complete, abundant and diverse in shapes and forms, always surprising, never fully known, in perpetual motion. She searches for duality, as well as strangeness, in nature, in the quotidian, and in culture. She does not solely rely on beauty: just as in nature, not all that is useful is beautiful.
Her exhibition Shared Territory, which was on view at the Tartu Art Museum in 2021, beautifully emulated her core interests. The ground floor of the venue was filled with her sculptures and installations, juxtaposing hard and soft materials, organic and synthetic forms. Inhabiting the space, her pieces mirrored the workings of nature: all internally connected, they were best experienced when moving alongside, through and with them. In this way, people became part of the work, as they are part of nature – cut from the same cloth. The exhibition emanated natural or psychological landscapes that surround people and asked the question: What is the environment that we live in like? Do we think about those we share space with, and do we even know how to share?
Working in a predominantly intuitive manner, she tackles the material directly, leaning into its tactility and thinking through her hands, allowing herself and the work to be guided by the process of making, letting ideas develop, and ending up in surprising places. “Sometimes it feels like art is my game”, Eplik explains. ”And I’m still playing the same game I played as a child, but it evolves with me constantly”. Growing, evolving, playing and building imaginatively all come together in her finished pieces.
In Biomass – Ghost in the Corner (2020), Eplik moved towards anthropomorphic shapes, improvised and experimented with materials, forms, variations, and associations, ultimately creating an installation fully encompassing the space of organic shapes, critters, and pomegranates. Her latest solo exhibition at Kogo Gallery, In Times When Everything Else Seems More Important, invites visitors on an instinctive, almost primal journey of self-discovery. It serves as a creative escape, a playground for weary adults who have lost touch with the transformative power of childlike wonder, openness, and curiosity. By reconnecting with her own youthful spirit and natural self, Eplik questions the rigid constraints and limited imagination framed and imposed by rational thinking. Inspired by motherhood, watching her child freely engage with the world, she was moved to reclaim that same fearless openness and, in turn, nurture her own inner child.
The garden-like space hosts clay houses, platforms, stones, shells, tufted meadows, plants and cut-outs. In this ephemeral place, the visitor becomes the gardener: following and caring for life forms instead of moulding and dictating. Protesting against reason and control, Eplik engages in layering narratives, stories, materials, forms and worlds, where the viewer is invited to dive into this space of diverse intersecting childhood memories, biodiversity, fantasies, dreams, and interspecies connectivity.
Eplik holds a Master’s degree from the Sculpture Department of the Estonian Academy of Arts and a Bachelor’s from Tartu Art College. Her recent exhibitions include White Dwarfs and All Those Beautiful Nebulas at Kim? Contemporary Art Centre in Riga (2024), Down In The Bog – Sporulation at EKKM in Tallinn (2024), Emotional Landscapes at Arka Gallery in Vilnius (2023), Growing Out? Growing Up? Contemporary Art Collecting in the Baltics at Zuzeum Art Centre, Riga, Latvia (2022), and My Bitter Sweet Frankenstein Body at Titanik, Turku, Finland (2022). This year, her works were presented at the contemporary art fair Esther II in New York.
Artist in Focus: Eike Eplik.
Ogrodniczka mikroświatów troski.
Eike Eplik (ur. 1982) jest mieszkającą w Tartu w Estonii rzeźbiarką i artystką tworzącą instalacje. Zafascynowana różnorodnością biologiczną i jej skomplikowanymi relacjami z ludzkością, tworzy pełne emocji i wyobraźni dzieła, bogate w osobiste historie. Jej prace obejmują różne formy wizualne i materiały, takie jak glina, gips, metal, drewno i gotowe przedmioty. Zainspirowana koncepcją światów połączonych wodą filozofki Astrydy Neimanis, podchodzi do wszelkiego rodzaju życia z pokorą, odrzucając sztywne klasyfikacje i hierarchie w swojej sztuce i tworzonych przez siebie światach.
Rzeźby Eplik tworzą własne ekosystemy, mikroswiaty zamieszkane przez różnorodne istoty współistniejące z roślinami, grzybami, korzeniami i szyszkami. Te formy życia oraz naczynia, które je zawierają, wydają się tchnąć życie w swoje otoczenie: podobnie jak ptak budujący gniazdo lub grzybnia tworząca skomplikowaną podziemną sieć. Jej ogrody połączonych ze sobą materii rozrastają się w spójne przestrzenie spekulacji na temat nieograniczonych możliwości ciekawości i wyobraźni.
Tworzy język wizualny, który pozostawia widzowi przestrzeń do tworzenia własnych powiązań, odnoszenia się do siebie i swojego otoczenia oraz rozpoznawania ich, a także do cieszenia się wizualnymi, zabawnymi zawiłościami jej starannie wykonanych dzieł. Nieustannie inspiruje ją natura: różnorodna, a jednocześnie kompletna, bogata i różnorodna w kształtach i formach, zawsze zaskakująca, niepoznawalna, w ciągłym ruchu. Poszukuje dualizmu, a także dziwności w naturze, w codzienności i w kulturze. Nie polega wyłącznie na uroku: podobnie jak w naturze, nie wszystko, co użyteczne, jest piękne.
Jej wystawa Shared Territory (“Współdzielone terytorium”), która była prezentowana w Muzeum Sztuki w Tartu w 2021 roku, doskonale odzwierciedlała jej główne zainteresowania. Parter budynku wypełniały rzeźby i instalacje, zestawiające ze sobą twarde i miękkie materiały, formy organiczne i syntetyczne. Jej prace, wypełniające przestrzeń, odzwierciedlały działanie natury: wszystkie były ze sobą powiązane i najlepiej można było je doświadczyć, poruszając się obok nich, przez nie i wraz z nimi. W ten sposób ludzie stali się częścią dzieła, tak jak są częścią natury – ulepieni z tej samej gliny. Wystawa emanowała naturalnymi lub psychologicznymi krajobrazami, które otaczają ludzi, i zadawała pytanie: Jakie jest środowisko, w którym żyjemy? Czy myślimy o tych, z którymi dzielimy przestrzeń, i czy w ogóle wiemy, jak dzielić się?
Pracując w przeważającej mierze intuicyjnie, zajmuje się materiałem bezpośrednio, skupiając się na jego właściwościach sensorycznych i myśląc rękami, pozwalając sobie i swojej pracy kierować się procesem tworzenia, rozwijając pomysły i dochodząc do zaskakujących wniosków. „Czasami czuję, że sztuka jest moją zabawą”, wyjaśnia Eplik. „Wciąż gram w tę samą grę, w którą grałam jako dziecko, ale ona nieustannie ewoluuje wraz ze mną”. Dorastanie, rozwój, zabawa i budowanie wyobraźni łączą się w jej dziełach.
W Biomass – Ghost in the Corner (“Biomasa – duch w kącie”, 2020), Eplik zwróciła się ku antropomorficznym kształtom. Improwizowała i eksperymentowała z materiałami, formami, wariacjami i skojarzeniami, ostatecznie tworząc instalację w pełni obejmującą przestrzeń organicznych kształtów, stworzeń i granatów. Jej najnowsza wystawa indywidualna w Kogo Gallery, In Times When Everything Else Seems More Important (“W czasach, kiedy wszystko inne wydaje się ważniejsze”) zaprasza widzów w instynktowną, niemal pierwotną podróż do odkrycia siebie. Służy ona jako twórcza ucieczka, plac zabaw dla zmęczonych dorosłych, którzy stracili kontakt z transformującą mocą dziecięcego zachwytu, otwartości i ciekawości. Ponownie łącząc się ze swoją młodzieńczego ducha i naturalne ja, Eplik kwestionuje sztywne ograniczenia i ograniczoną wyobraźnię narzucone przez racjonalne myślenie. Zainspirowana macierzyństwem, obserwując swoje dziecko swobodnie angażujące się w świat, postanowiła odzyskać tę samą nieustraszoną otwartość i pielęgnować swoje wewnętrzne dziecko.
W przestrzeni przypominającej ogród znajdują się gliniane domki, platformy, kamienie, muszle, kępki trawy, rośliny i wycinanki. W tym efemerycznym miejscu zwiedzający staje się ogrodnikiem: obserwuje i pielęgnuje formy życia, zamiast je kształtować i dyktować im warunki. Protestując przeciwko rozsądkowi i kontroli, Eplik angażuje się w nakładanie na siebie narracji, opowieści, materiałów, form i światów, gdzie widz jest zaproszony do zanurzenia się w tej przestrzeni różnorodnych, przecinających się wspomnień z dzieciństwa, bioróżnorodności, fantazji, marzeń i międzygatunkowej więzi.
Eplik posiada tytuł magistra Wydziału Rzeźby Estońskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz tytuł licencjata Tartu Art College. Jej ostatnie wystawy to White Dwarfs and All Those Beautiful Nebulas (“Białe karły i te wszystkie piękne mgławice”) w Kim? Centrum Sztuki Współczesnej w Rydze (2024), Down In The Bog – Sporulation (“W bagnie – Sporulacja”) w EKKM w Tallinie (2024), Emotional Landscapes (“Krajobrazy emocjonalne”) w Galerii Arka w Wilnie (2023), Growing Out? Growing Up? (“Wyrastanie? Dorastanie?”) w Contemporary Art Collecting in the Baltics w Zuzeum Art Centre w Rydze na Łotwie (2022) oraz My Bitter Sweet Frankenstein Body (“Moje słodko-gorzkie ciało Frankensteina”) w Titanik w Turku w Finlandii (2022). W tym roku jej prace zostały zaprezentowane na targach sztuki współczesnej Esther II w Nowym Jorku.
Przedsięwzięcie finansowane w ramach Krajowgo Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności (KPO) ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU w ramach inwestycji A2.5.1 “Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju”.
