[polska wersja językowa poniżej]
There are moments in your career that happen away from the Instagram spotlight. It may be at your studio desk, in the corner of a café, or during gallery visits. No contracts are signed. No official advice is given. Yet careers bend, accelerate, or quietly reorient themselves in these non-spaces. In the art world, some of the most consequential shifts begin as conversations, coming from curious and passionate individuals. Art advising, at its most effective, operates in this register, based on listening as much as speaking, trusting and guiding.
We are joined by Kami Naglik, Managing Director of Alaska Conseils Art Advisory, who opens up about her experience working between auction houses, major museums, and private advisory. Having worked with Christie’s and Sotheby’s before stepping into the museum world at Tate and the Royal Academy of Arts, Kami shares her broad perspective on how art circulates, conceptually, culturally, and economically. She addresses how an art advisor should be a long-term thinker, someone who shapes collections with coherence, cares for artists and collectors, and swiftly choreographs relationships that help artworks find new homes, making both the artist and the collector happy.
What emerges from our conversation is a portrait of this profession that proves how it is built on patience, discretion, and nourishing engagement. We talk about how time is on our side when it comes to research, trust, building careers, relations, and collections. Something that would seem like quite an unusual approach in today’s quick-paced world. We discuss trends, cliches, and no-goes. In the end, it seems like it is not the volume of advice that matters, but the quality of attention. And it is in these conversations that the art world continues to thrill, one meeting at a time.
How would you describe the role of an art advisor to a young artist who has never experienced such work dynamics?
Kami Naglik: I often compare my role to that of a music conductor or a haute couture designer. A collection, like an orchestra, only truly comes alive when all its elements operate in harmony. Each artwork has its own voice and agency, yet it is the overall composition that creates meaning. Like a conductor, I set the direction, keep the tempo, interpret the score, and respond to both context and audience. At the same time, like a couture designer, you need substantial experience and access to the art world to create a clear vision and work with extreme precision, adapting expertise and creativity to suit a very specific individual.
What I love most is joining the dots, bringing together a collector’s personal taste with my knowledge of art history, market intelligence, and strategic objectives. While my work requires discipline, rigour, and due diligence, I hope that for my collectors, the journey remains engaging, stimulating, and genuinely enjoyable from start to finish.
But the relationship with a young or established artist is very different from the one a private client would have with them. To put it simply, we are two professionals doing this for a living, so the connection is often more technical than it would be with a collector. Our conversations usually dive deeper into art-historical references, as well as the practical, but essential, questions around conservation, pricing, shipping, and taxes.
But truly, as a good advisor, you are both a matchmaker and an interpreter. A matchmaker in the sense that an advisor identifies a genuine synergy between a collection’s strategy, a collector’s taste, and an artwork. When these elements align, the advisor may propose an acquisition and help guide the conversation, and this is where the interpretative role comes in.
Artists and collectors often come from very different worlds, so a good advisor is able to guide a meaningful encounter, conveying and at times translating each side’s perspective to ensure mutual understanding.
“Artists and collectors often come from very different worlds, so a good advisor is able to guide a meaningful encounter, conveying and at times translating each side’s perspective to ensure mutual understanding.”
How would you describe the dynamic of work in a relationship between an art advisor and an aspiring collector?
KN: A good advisor to a collector should be someone who both provides exposure to and access to exceptional art and cultural experiences, while at the same time steering them away from instant trends, risky deals, and shady characters. My role is to set a clear purpose for the collection; designing a strategy around it and sourcing artworks accordingly sits at the core of my practice. The objective is to acquire exceptional works while ensuring that each piece holds its value both individually and, equally importantly, as part of a coherent whole. This is where a combination of taste, methodical research, long-term thinking, and privileged access becomes essential. Truly great collections tell a unique story, one that helps shape culture as we know it.
At the same time, it’s important to recognise that for an advisor, this is a professional responsibility, whereas for a collector, it is usually a passion project. The collector’s experience of visiting artist studios, touring museums, or attending fairs should feel effortless and enjoyable, while the advisor works behind the scenes to ensure everything flows effortlessly. This is kind of the backstage, silent work that not everyone is aware of; we need to manoeuvre everything smoothly. Behind every artwork, there are countless practicalities and legalities, so a good advisor is not only a sounding board for strategy and taste but also a safeguard, protecting the collector from anything going wrong. Trust, the transfer of knowledge, and a strong rapport are critical in this profession. Discussions about art often touch on a wide range of areas, legal, financial, cultural, logistical, and more.
How does one become an art advisor? How did you enter this profession? Looking at your vast portfolio, seems like you have carved your way from all kinds of different angles within the art market.
KN: There’s definitely no single path to becoming an art advisor. It’s rarely a first job, or let’s agree that it shouldn’t be, or something you can specifically train for or apply for. It’s a role you often grow into later in your career, after years of different positions. To become a successful advisor, you need to have traversed several paths. The journey is rarely a straight line, but each step contributes to the perspective and expertise you bring to your clients. It’s more about the journey, actually.
It’s also worth noting that there are many types of advisors; within the profession, specialisations differ depending on your own trajectory. The key is to combine intelligence, knowledge, and experience from different “pockets” of the art world. For me, that journey included auction houses (Sotheby’s, Christie’s), museums (Tate, Royal Academy of Arts), and artists’ studios, which helped me develop a 360-degree understanding of this microcosm that the art world is. Reputation and network are equally crucial, as they grant access to the very best material.
“Reputation and network are equally crucial, as they grant access to the very best material.”
What does an art advisor actually do on a day-to-day basis, and what parts of the work are often invisible? Is there a lot of ‘behind the scenes’, soft skills involved in your profession? Seems like a pretty diplomatic career path.
KN: For me, the beauty of this profession is that the tasks are incredibly varied, combining intellectual, research-based work with very practical, market-oriented activities, and, as you say, a lot of diplomacy. Earlier in my career, I worked at Tate in the Acquisitions Department, where the core of my role was leading negotiations among very different stakeholders. It often felt like I had to speak multiple languages at once and anticipate very different concerns within the same situation.
Working as an advisor feels very much the same. Each artwork needs to be assessed from art-historical, market, logistical, strategic, personal, and other perspectives. This means that one day I might spend hours in a library researching, another day arranging access to the Venice Biennale, another on the phone with a client’s lawyers or financial advisors, and yet another overseeing a delivery to a specialised warehouse. During peak periods, there are also numerous studio visits, auctions, exhibition openings, and gallery dinners to attend. It’s important to remember that being an art advisor is a complex role, often involving large sums of money and highly intricate transactions that can easily go wrong, particularly when it comes to certification, authentication, and the transfer of ownership.
Behind every task, as you suggest, there is a great deal of invisible work to ensure that, on the surface, everything appears smooth, professional, and enjoyable for the client. And if anything goes wrong, I am the first in line to face it. The profession is as glamorous as it is hands-on, demanding, and let’s be honest, glamourously unglamorous (laughs). Without sufficient experience, mistakes can have serious repercussions, so make sure to surround yourself with the best art lawyers!
What expertise and/or sensibilities are most important for someone considering a career in art advisory?
KN: The tricky part of this job is that you need to combine expertise from multiple sources. Academic knowledge must go hand in hand with market insight and an understanding of potential legal, financial, or logistical liabilities. On top of that, you need to be able to read your client and translate all this knowledge into an enjoyable learning experience for them.
Unlike many careers, which tend to be quite linear, either institutional, market-focused, or otherwise, an advisor must be comfortable navigating across sectors and stakeholders. Above all, the ability to identify and access the very best material is indispensable. Strong social skills and negotiation abilities complete the mix.
What is the difference between working with artists, collectors, and institutions?
KN: It’s like three completely different jobs! Each requires a specific approach, sensibility, and knowledge, and covers a very different scope of responsibilities. Their objectives, personalities, and ways of operating are all very different.
Institutions usually have very strict procedures, require multiple levels of approval, and demand thorough research before making any decision. The process is slow, complex, and often requires additional fundraising to see a project through. Working with collectors is completely different. You often need to balance rational and emotional factors. Discipline is important, but it shouldn’t spoil the enjoyment of collecting. Creating an engaging and inspiring experience is key.
Artists are the most varied of all. I’ve worked with charming eccentrics, reclusive types, and highly strategic operators, sometimes even confident celebrities, you name it! Actually, the only constant is that you need to be ready to adapt, and this can be challenging at the beginning.
“Don’t be fooled by quick success. Think in terms of a lifetime: developing a career requires long-term strategy, stamina, and patience. It’s a marathon, not a sprint.”
Has, and then in what ways, the profession of art advisor changed over the years? I’m thinking especially in the context of the growth of internet culture and trends shaped by the easy access to art and art criticism. Is that a potential threat to the institution of art advisory? Or is that a natural flow of matters, and only shows how adaptable one needs to be to stay in this profession?
KN: Collecting art has driven the growth of the industry for centuries, making the advisory function crucial, not only for private collections but also within museums, and ultimately for artists themselves. Consequently, an art advisor typically builds and manages private collections; the same role in a museum is called Head of Collection, and when working closely with an artist, the equivalent position is usually a Studio Director. All of these roles operate on a similar dynamic, but in completely different environments. In this traditional and historical sense, the job itself has remained largely unchanged, despite what we might expect and the ever-evolving culture at large.
Overall, it is actually surprising that, given how profoundly technology and social media have transformed most other industries, the art world remains deeply old-school, sometimes even archaic. It’s charming and, at times, frustrating. Internet culture has had relatively little impact on private art advisory, aside from adding a certain level of entertainment. Arguably, trends intensify, and emerging artists gain more hype and visibility, which altogether drives speculation, so far it hasn’t replaced the fundamental work of research, due diligence, and building trusted relationships. The impact has been more direct in museums and public institutions: Heads of Collection and curators now operate in a highly scrutinised, instantly public space, where social media and cancel culture can influence acquisitions, exhibitions, and reputational risk.
What advice would you give to a young artist who just read this text?
KN: Create and network. You can’t be a good artist without strong concepts and a solid body of work, so keep making. But you won’t achieve lasting success without a supportive ecosystem: curators who understand and champion your work, collectors who buy it, advisors who spot it, galleries and museums that show it. Being an artist today is effectively a profession, so it’s essential to consider all its dimensions. That doesn’t mean you need to do everything yourself; that’s what the infrastructure exists for: galleries, museums, patrons, collectors, advisors, all play a role in ensuring a long-lasting, successful career.
Don’t be fooled by quick success. Think in terms of a lifetime: developing a career requires long-term strategy, stamina, and patience. It’s a marathon, not a sprint. I’d say imagine that large framework in perspective as you build your practice, even though I know at times it’s challenging. Keep it up!
Dyrektorzy artystyczni – ludzie stojący za niepozornymi rozmowami, które prowadzą do wielkich zmian.
Kami Naglik o spotkaniach, które kształtują kariery i kolekcje.
W ciągu kariery zawodowej zdarzają się chwile, które nie są pokazywane na Instagramie. Może to mieć miejsce przy biurku w pracowni, w kącie kawiarni lub podczas zwiedzania galerii. Nie podpisuje się żadnych umów. Nie udziela się żadnych oficjalnych porad. Jednak w tych nieoficjalnych przestrzeniach kariery zmieniają kierunek, nabierają tempa lub po cichu się przekształcają. W świecie sztuki niektóre z najbardziej znaczących zmian zaczynają się od rozmów prowadzonych przez ciekawe i pełne pasji osoby. Najskuteczniejsze doradztwo artystyczne działa właśnie w ten sposób, opierając się zarówno na słuchaniu, jak i mówieniu, zaufaniu i wskazywaniu kierunku.
Rozmawiamy z Kami Naglik, dyrektorką zarządzającą Alaska Conseils, która opowiada o swoich doświadczeniach związanych z pracą w domach aukcyjnych, dużych muzeach i prywatnych firmach doradczych. Kami, która przed rozpoczęciem pracy w Tate i Royal Academy of Arts współpracowała z domami aukcyjnymi Christie’s i Sotheby’s, dzieli się swoją bogatą wiedzą na temat obiegu dzieł sztuki w kontekście koncepcyjnym, kulturowym i ekonomicznym. Wyjaśnia, dlaczego doradca do spraw sztuki powinien myśleć długofalowo, spójnie kształtować kolekcje, dbać o artystów i kolekcjonerów oraz szybko nawiązywać relacje, które pozwalają dziełom sztuki znaleźć nowe domy, sprawiając radość zarówno artystom, jak i kolekcjonerom.
Z naszej rozmowy wyłania się portret tego zawodu, który pokazuje, jak bardzo opiera się on na cierpliwości, dyskrecji i zaangażowaniu. Mówimy o tym, jak czas działa na naszą korzyść, jeśli chodzi o badania, budowanie zaufania, kariery, relacje i kolekcje. Choć wydaje się to dość nietypowym podejściem w dzisiejszym szybko zmieniającym się świecie. Omawiamy trendy, stereotypy i rzeczy, których nie należy robić. Ostatecznie okazuje się, że nie liczy się liczba porad, ale jakość poświęcanej uwagi. I to właśnie dzięki tym rozmowom świat sztuki nadal dostarcza emocji, spotkanie po spotkaniu.
Jak opisałabyś rolę doradcy artystycznego młodemu artyście, który nigdy nie miał styczności z tego typu pracą?
Kami Naglik: Często porównuję swoją rolę do roli dyrygenta lub projektanta haute couture. Kolekcja, podobnie jak orkiestra, ożywa dopiero wtedy, gdy wszystkie jej elementy działają w harmonii. Każde dzieło sztuki ma swój własny głos i znaczenie, ale to całość kompozycji nadaje jej sens. Podobnie jak dyrygent, wyznaczam kierunek, utrzymuję tempo, interpretuję partyturę i reaguję zarówno na kontekst, jak i na publiczność. Jednocześnie, podobnie jak projektant mody, potrzebujesz dużego doświadczenia i dostępu do świata sztuki, aby stworzyć jasną wizję i pracować z niezwykłą precyzją, dostosowując swoją wiedzę i kreatywność do konkretnej osoby.
Najbardziej lubię łączyć różne elementy, dopasowując osobiste upodobania kolekcjonera do mojej wiedzy z zakresu historii sztuki, znajomości rynku i celów strategicznych. Chociaż moja praca wymaga dyscypliny, rygoru i odpowiedniej staranności, mam nadzieję, że dla moich kolekcjonerów ta podróż pozostaje interesująca, stymulująca i naprawdę satysfakcjonująca od początku do końca.
Jednak relacje z młodymi lub uznanymi artystami bardzo różnią się od tych, jakie nawiązują z nimi prywatni klienci. Mówiąc najprościej, jesteśmy dwoma specjalistami, którzy zajmują się tym zawodowo, więc nasze relacje mają często bardziej techniczny charakter niż w przypadku kolekcjonerów. Nasze rozmowy zazwyczaj dotyczą bardziej szczegółowych zagadnień związanych z historią sztuki, a także praktycznych, choć istotnych kwestii dotyczących konserwacji, wyceny, transportu i podatków.
Ale tak naprawdę, jako dobry doradca, jesteś zarówno swatem, jak i tłumaczem. Swatem w tym sensie, że doradca identyfikuje prawdziwą synergię między strategią kolekcji, gustem kolekcjonera i dziełem sztuki. Kiedy te elementy się zgadzają, doradca może zaproponować zakup i pomóc w prowadzeniu rozmów, i tu właśnie pojawia się rola tłumacza.
Artyści i kolekcjonerzy często pochodzą z bardzo różnych światów, więc dobry doradca jest w stanie poprowadzić owocne spotkanie, przekazując, a czasem tłumacząc punkt widzenia każdej ze stron, aby zapewnić wzajemne zrozumienie.
“Artyści i kolekcjonerzy często pochodzą z bardzo różnych światów, więc dobry doradca jest w stanie poprowadzić owocne spotkanie, przekazując, a czasem tłumacząc punkt widzenia każdej ze stron, aby zapewnić wzajemne zrozumienie.”
Jak opisałabyś dynamikę pracy w relacji między doradcą artystycznym a początkującym kolekcjonerem?
KN: Dobry doradca kolekcjonera powinien być osobą, która zapewnia dostęp do wyjątkowych dzieł sztuki i doświadczeń kulturalnych, a jednocześnie powstrzymuje go przed podążaniem za chwilowymi trendami, ryzykownymi transakcjami i wątpliwymi osobami. Moja rola polega na wyznaczeniu jasnego celu kolekcji; opracowanie strategii i pozyskiwanie dzieł sztuki zgodnie z nią stanowią sedno mojej działalności. Celem jest nabywanie wyjątkowych dzieł, przy jednoczesnym zapewnieniu, że każda z nich zachowuje swoją wartość zarówno indywidualnie, jak i, co równie ważne, jako część spójnej całości. W tym miejscu niezbędne staje się połączenie gustu, metodycznych badań, długoterminowego myślenia i uprzywilejowanego dostępu. Prawdziwie wielkie kolekcje opowiadają wyjątkową historię, która pomaga kształtować kulturę, jaką znamy.
Jednocześnie należy pamiętać, że dla doradcy jest to kwestia odpowiedzialności zawodowej, podczas gdy dla kolekcjonera zazwyczaj jest to projekt realizowany z pasji. Kolekcjoner powinien czerpać przyjemność z odwiedzania pracowni artystów, zwiedzania muzeów lub uczestniczenia w targach, podczas gdy doradca pracuje za kulisami, aby wszystko przebiegało bez zakłóceń. Jest to rodzaj cichej pracy w tle, której nie wszyscy są świadomi; musimy sprawić, aby wszystko przebiegało płynnie. Za każdym dziełem sztuki kryje się niezliczona ilość praktycznych i prawnych kwestii, więc dobry doradca jest nie tylko konsultantem w zakresie strategii i gustu, ale także zabezpieczeniem chroniącym kolekcjonera przed wszelkimi niepowodzeniami. Zaufanie, przekazywanie wiedzy i silna więź są kluczowe w tym zawodzie. Dyskusje na temat sztuki często dotykają wielu różnych obszarów, takich jak kwestie prawne, finansowe, kulturowe, logistyczne i tak dalej.
Jak zostać takim doradcą? Jak trafiłaś do tej branży? Patrząc na Twoje bogate portfolio, wydaje się, że wytyczyłaś sobie własną ścieżkę, wykorzystując różne aspekty rynku sztuki.
KN: Zdecydowanie nie ma jednej drogi, która prowadzi do zostania doradcą artystycznym. Rzadko jest to pierwsza praca, a przynajmniej nie powinna nią być ani czymś, do czego można się specjalnie przygotować lub o co można się ubiegać. Jest to rola, do której często dojrzewa się w późniejszym etapie kariery, po latach pracy na różnych stanowiskach. Aby odnieść sukces jako doradca, trzeba przejść kilka ścieżek. Ta droga rzadko jest prosta, ale każdy krok przyczynia się do poszerzenia perspektywy i wiedzy, którą można zaoferować klientom. W rzeczywistości chodzi bardziej o samą podróż.
Warto również zauważyć, że istnieje wiele rodzajów doradców; w ramach tej profesji specjalizacje różnią się w zależności od własnej ścieżki kariery. Kluczem do sukcesu jest połączenie inteligencji, wiedzy i doświadczenia z różnych „dziedzin” świata sztuki. W moim przypadku ta podróż obejmowała domy aukcyjne (Sotheby’s, Christie’s), muzea (Tate, Royal Academy of Arts) i pracownie artystów, co pomogło mi rozwinąć wszechstronne zrozumienie tego mikrokosmosu, jakim jest świat sztuki. Równie ważne są reputacja i kontakty, ponieważ zapewniają one dostęp do najlepszych zasobów.
“Równie ważne są reputacja i kontakty, ponieważ zapewniają one dostęp do najlepszych zasobów.”
Czym właściwie zajmuje się doradca ds. sztuki na co dzień i które elementy tej pracy są często niewidoczne? Czy w Twoim zawodzie ważną rolę odgrywają umiejętności miękkie, praca „za kulisami”? Wydawać by się mogło, że jest to dość dyplomatyczna ścieżka kariery.
KN: Dla mnie piękno tego zawodu polega na tym, że zadania są niezwykle zróżnicowane, łącząc pracę intelektualną opartą na badaniach z bardzo praktycznymi, zorientowanymi na rynek działaniami i, jak sama zauważyłaś, dużą dozą dyplomacji. Na początku mojej kariery pracowałam w Tate w dziale pozyskiwania dzieł sztuki, gdzie głównym zadaniem było prowadzenie negocjacji między bardzo różnymi interesariuszami. Często czułam się, jakbym musiała mówić wieloma językami jednocześnie i przewidywać bardzo różne obawy w tej samej sytuacji.
Praca doradcy wygląda bardzo podobnie. Każde dzieło sztuki należy ocenić z perspektywy historii sztuki, rynku, logistyki, strategii, osobistych preferencji i innych czynników. Oznacza to, że jednego dnia mogę spędzić wiele godzin w bibliotece, prowadząc badania, innego dnia organizować udział w Biennale w Wenecji, kolejnego rozmawiać przez telefon z prawnikami lub doradcami finansowymi klienta, a jeszcze innego nadzorować transport do specjalistycznego magazynu. W okresach szczytowego natężenia pracy odbywam również liczne wizyty w pracowniach, na aukcjach, wernisażach i w galeriach. Należy pamiętać, że doradca ds. sztuki pełni złożoną rolę, często związaną z dużymi sumami pieniędzy i bardzo skomplikowanymi transakcjami, które mogą łatwo zakończyć się niepowodzeniem, szczególnie jeśli chodzi o certyfikację, autentyfikację i przeniesienie własności.
Jak sama sugerujesz, za każdym zadaniem kryje się ogrom pracy, która pozostaje niewidoczna, a której celem jest zapewnienie, że na pierwszym planie wszystko wygląda na dobrze zorganizowane, profesjonalne i przyjemne dla klienta. A jeśli coś pójdzie nie tak, to ja jako pierwsza muszę stawić temu czoła. Ten zawód jest równie ekscytujący, co praktyczny, wymagający i, szczerze mówiąc, ekscytująco nieekscytujący (śmiech). Bez wystarczającego doświadczenia błędy mogą mieć poważne konsekwencje, więc otaczaj się najlepszymi prawnikami specjalizującymi się w sztuce!
Jakie umiejętności i/lub predyspozycje są najważniejsze dla osoby rozważającej karierę w doradztwie artystycznym?
KN: Wyzwaniem w tej pracy jest konieczność łączenia wiedzy specjalistycznej z wielu źródeł. Wiedza akademicka musi iść w parze z rozeznaniem w rynku oraz zrozumieniem potencjalnych zobowiązań prawnych, finansowych lub logistycznych. Ponadto trzeba umieć odczytywać potrzeby klienta i przekształcać całą tę wiedzę w przyjemne dla niego doświadczenie edukacyjne.
W przeciwieństwie do wielu zawodów, które są zazwyczaj dość “linearne”, skupione na instytucjach, rynku lub innych aspektach, doradca musi swobodnie poruszać się między sektorami i interesariuszami. Przede wszystkim niezbędna jest umiejętność identyfikowania i uzyskiwania dostępu do najlepszych materiałów. Całość dopełniają dobre kompetencje społeczne i umiejętności negocjacyjne.
Jaka jest różnica między współpracą z artystami, kolekcjonerami a instytucjami?
KN: To jak trzy zupełnie różne profesje! Każda z nich wymaga specyficznego podejścia, wrażliwości i wiedzy oraz obejmuje zupełnie inny zakres obowiązków. Ich cele, osobowości i sposoby działania są bardzo odmienne.
Instytucje zazwyczaj mają bardzo rygorystyczne procedury i wymagają wielu etapów uzgodnień i dokładnych badań przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji. Proces ten jest powolny, złożony i często wymaga dodatkowego pozyskiwania funduszy, aby zrealizować projekt. Praca z kolekcjonerami jest zupełnie inna. Często trzeba znaleźć równowagę między czynnikami racjonalnymi i emocjonalnymi. Dyscyplina jest ważna, ale nie powinna psuć przyjemności z kolekcjonowania. Kluczowe znaczenie ma stworzenie angażującego i inspirującego doświadczenia.
Artyści są najbardziej zróżnicowaną grupą ze wszystkich. Pracowałam z uroczymi ekscentrykami, samotnikami, osobami o wysoce strategicznym podejściu, a czasem nawet pewnymi siebie celebrytami – można wymieniać bez końca! W rzeczywistości jedyną stałą rzeczą jest to, że trzeba być gotowym do dostosowania się, a na początku może to stanowić wyzwanie.
Czy zawód doradcy artystycznego zmienił się na przestrzeni lat i jeśli tak, to w jaki sposób? Mam tu na myśli zwłaszcza rozwój kultury internetowej i trendy kształtowane przez łatwy dostęp do sztuki i krytyki artystycznej. Czy stanowi to potencjalne zagrożenie dla instytucji doradztwa artystycznego? A może jest to naturalny bieg spraw, który pokazuje jedynie, jak bardzo trzeba być elastycznym, aby utrzymać się w tym zawodzie?
KN: Kolekcjonowanie dzieł sztuki od wieków napędza rozwój branży, sprawiając, że funkcja doradcza ma kluczowe znaczenie nie tylko dla prywatnych kolekcji, ale także dla muzeów, a ostatecznie dla samych artystów. W związku z tym taki doradca zazwyczaj tworzy i zarządza prywatnymi kolekcjami; ta sama rola w muzeum nazywa się kierownikiem kolekcji, a w przypadku ścisłej współpracy z artystą odpowiednikiem tej funkcji jest zazwyczaj dyrektor studia. Wszystkie te role działają w podobny sposób, ale w zupełnie różnych środowiskach. W tym tradycyjnym i historycznym sensie sama praca pozostała w dużej mierze niezmieniona, pomimo naszych oczekiwań i nieustannie ewoluującej kultury.
Ogólnie rzecz biorąc, zaskakujące jest to, że pomimo znaczących zmian, jakie technologia i media społecznościowe wprowadziły w większości innych branż, świat sztuki pozostaje głęboko tradycyjny, a czasem nawet archaiczny. Jest to urocze, ale czasami frustrujące. Kultura internetowa miała stosunkowo niewielki wpływ na prywatne doradztwo w zakresie sztuki, poza dodaniem elementu rozrywki. Można powiedzieć, że trendy nasilają się, a nowi artyści zyskują większy rozgłos i widoczność, co łącznie napędza spekulacje, ale jak dotąd nie zastąpiło to podstawowej pracy badawczej, należytej staranności i budowania zaufanych relacji. Wpływ ten był bardziej bezpośredni w muzeach i instytucjach publicznych: kierownicy kolekcji i kuratorzy działają obecnie w ściśle kontrolowanej, publicznej przestrzeni, gdzie media społecznościowe i kultura „cancelowania” mogą wpływać na zakupy, wystawy i ryzyko utraty reputacji.
“Nie daj się zwieść chwilowemu sukcesowi. Myśl perspektywicznie: rozwój kariery wymaga długoterminowej strategii, wytrwałości i cierpliwości. To maraton, a nie sprint.”
Jaką radę dałabyś młodemu artyście, który właśnie przeczytał tę rozmowę?
KN: Twórz i nawiązuj kontakty. Nie można być dobrym artystą bez silnych koncepcji i solidnego dorobku, więc nie przestawaj tworzyć. Nie osiągniesz jednak trwałego sukcesu bez wspierającego otoczenia: kuratorów, którzy rozumieją i promują twoje prace, kolekcjonerów, którzy je kupują, doradców, którzy je dostrzegają, galerii i muzeów, które je pokazują. Bycie artystą w dzisiejszych czasach jest w zasadzie zawodem, więc należy wziąć pod uwagę wszystkie jego aspekty. Nie oznacza to, że musisz robić wszystko sam – po to właśnie istnieje infrastruktura: galerie, muzea, mecenasi, kolekcjonerzy, doradcy – wszyscy oni odgrywają rolę w zapewnieniu długotrwałej, pełnej sukcesów kariery.
Nie daj się zwieść chwilowemu sukcesowi. Myśl perspektywicznie: rozwój kariery wymaga długoterminowej strategii, wytrwałości i cierpliwości. To maraton, a nie sprint. Radziłabym spojrzeć na tę szeroką perspektywę podczas budowania swojej praktyki, nawet jeśli wiem, że czasami jest to trudne. Nie poddawaj się!
Przedsięwzięcie finansowane w ramach Krajowgo Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności (KPO) ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU w ramach inwestycji A2.5.1 “Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju”.
