[polska wersja językowa poniżej]
Karolina Breguła (b.1979) is a Polish visual storyteller whose multidisciplinary practice navigates the fault lines between memory, architecture, community, and the flux of social and natural environments. Working in film, photography, installation, performance, and participatory action, Breguła’s work probes how we narrate, and sometimes erase, the spaces and histories we inhabit. Her practice reflects a sustained engagement with the mechanisms through which art, collective imagination, and lived experience intersect.
Breguła’s narratives frequently emerge from collaborative processes and often blur fiction with documentary observation. Through her work, she challenges assumptions about authorship and spectatorship, proposing that art is not merely a reflection of reality but a form of social participation and exchange.
While Breguła’s projects span diverse themes and media, many of them return to questions of ruins, both literal and metaphorical, and to the traces left by communal and environmental change. In Dust (Kurz, 2021), she examines the aftermath of mass evictions and the physical and emotional debris of urban transformation. Through film, photography, objects, and collaborative narratives with residents experiencing displacement, the project becomes a meditation on what is lost and what persists when places and lives are dismantled.
The ruins are also the remnants of memory and collective imagination. Breguła is fascinated by the moment of destruction because it “gives the possibility of change.” Her video installation Square (2018) tells the story of a buried sculpture that suddenly begins to speak, unsettling a small town and exposing the anxieties and resistances communities harbour toward their own histories. As the work unfolds, the sculpture’s voice becomes a haunting metaphor for the questions we bury, and the unresolved tensions that emerge when those questions are finally asked.
Climate reverberations
Breguła’s recent work increasingly touches on entanglements between human beings and their environments. Her short film Tropic of Cancer (2025) unfolds in a seaside village on the brink of ecological upheaval. Here, water’s advance and retreat becomes a narrative device: a return of the sea that blurs time, memory, and the thresholds between species. Creatures washed ashore, drifting objects, and the rhythms of water mark a landscape in transition, an image of climate change that feels at once fantastical and urgent.
Although the artist does not foreground environmentalism as a didactic project, her work subtly yet insistently situates human experience within broader ecological flows. In Tropic of Cancer, the landscape is not merely a backdrop but an active participant in the story, suggesting that vulnerability, loss, and adaptation are shared conditions of life on a shifting planet.
Building on these concerns, Weird Rain (2025) continues Breguła’s research-driven cinematic exploration, turning her attention to wetlands and the nuanced textures of environmental interconnection. The short film follows a lone figure wandering marshlands with a water gauge, delivering a reflective monologue on melting glaciers, species extinction, acid rain, and rising temperatures. Through gestures of gathering, organising, and placing found objects, the work evokes a ritualistic form of making sense of planetary instability, a type of embodied inquiry into our entangled coexistence with non-human life.
Drawing on philosophies of cohabitation and co-evolution, particularly those of Donna Haraway and Timothy Morton, Weird Rain underscores the porous boundaries between human narrative and ecological processes, extending the thematic and formal concerns explored in Tropic of Cancer.
The politics of preservation
Across her oeuvre, Breguła returns to the politics of preservation and destruction. In Fire-Followers (2013), a para-documentary tale of a town continually ravaged by fire, artworks and flammable materials are lost, or are intentionally eradicated, forcing viewers to confront the complicated legacies of cultural heritage and collective amnesia. Despite its focus on burning archives, collapsing structures, and fragile cultural legacies, Breguła resists definitive interpretation. As she put it in a 2014 interview with Contemporary Lynx, “Fire-Followers is by no means a conclusive comment on mankind as burdened with heritage.”
In this and other works, Breguła suggests that ruin is not merely an endpoint but a generative space where histories, mythologies, and futures can be reimagined. Her use of narrative detritus, forgotten monuments, collapsed infrastructures, and dispersed communities invites a reassessment of how societies respond to crisis, whether cultural, political, or environmental.
Integral to her practice is a commitment to co-creation. The artist frequently works with non-artists and local communities, collapsing hierarchies between creator and audience. This participatory impulse resonates with her belief that art should not be sequestered within institutions, but should instead act as a democratic lens on everyday life, whether in a forgotten square, a neighbourhood transforming, or a shoreline caught between tides.
Karolina Breguła lives and works primarily in Szczecin (Poland) and Tainan (Taiwan), where she continues to expand her inquiry into the politics of memory, place, and narrative. Her work has been exhibited internationally, including at the Venice Biennale, Jewish Museum in New York, MOCA Taipei, and other major art institutions, and reflects an ongoing engagement with the complexities of contemporary ecological and cultural entanglements. Breguła’s contributions to contemporary art have been recognised with major honours, including the Views Award, the EMAF Festival Award, and the Golden Claw at the Gdynia Film Festival. She continues to shape new generations of practitioners as an associate professor at the Academy of Art in Szczecin, co-runs the Space for Antidisciplinary Activities, and remains closely connected to lokal_30 gallery in Warsaw.
Artist in Focus: Karolina Breguła
Gdzie struktury zanikają
Karolina Breguła (b.1979) jest polską artystką wizualną, której multidyscyplinarna praktyka porusza się po granicach pamięci, architektury, społeczności oraz zmienności środowisk społecznych i naturalnych. Pracując w dziedzinie filmu, fotografii, instalacji, performansu i działań partycypacyjnych, Breguła bada sposób, w jaki opowiadamy, a czasem wymazujemy przestrzenie i historie, w których żyjemy. Jej praktyka odzwierciedla nieustanne zaangażowanie w mechanizmy, poprzez które krzyżują się sztuka, zbiorowa wyobraźnia i doświadczenia życiowe.
Narracje Breguły często powstają w wyniku procesu współpracy i często zacierają granicę między fikcją a obserwacją dokumentalną. Poprzez swoją twórczość podważa ona założenia dotyczące autorstwa i odbioru, sugerując, że sztuka nie jest jedynie odbiciem rzeczywistości, ale formą społecznego uczestnictwa i wymiany.
Chociaż projekty Breguły poruszają różnorodną tematykę i wykorzystują zróżnicowane media, wiele z nich powraca do kwestii ruin, zarówno dosłownych, jak i metaforycznych, oraz śladów pozostawionych przez zmiany społeczne i środowiskowe. W Dust (“Kurz”, 2021) bada skutki masowych eksmisji oraz fizyczne i emocjonalne pozostałości transformacji miejskiej. Dzięki filmom, fotografiom, przedmiotom i wspólnym narracjom mieszkańców doświadczających wysiedlenia, projekt staje się refleksją nad tym, co tracimy, a co pozostaje, gdy miejsca i życie ulegają rozpadowi.
Ruiny są również pozostałością pamięci i zbiorowej wyobraźni. Breguła fascynuje się momentem zniszczenia, ponieważ „daje on możliwość zmiany”. Jej instalacja wideo Square (“Plac”, 2018) opowiada historię zakopanej rzeźby, która nagle zaczyna mówić, wywołując niepokój w małym miasteczku i ujawniając obawy i opór społeczności wobec własnej historii. W miarę rozwoju akcji głos rzeźby staje się nawiedzającą metaforą pytań, które chowamy, oraz nierozwiązanych napięć, które pojawiają się, gdy pytania te zostają w końcu wysunięte.
Następstwa klimatyczne
W swoich najnowszych pracach Breguła coraz częściej porusza temat relacji między ludźmi a środowiskiem naturalnym. Jej film krótkometrażowy Tropic of Cancer (“Zwrotnik Raka”, 2025) rozgrywa się w nadmorskiej wiosce na skraju ekologicznej katastrofy. Postępujące podnoszenie się i opadanie poziomu wody staje się tu narzędziem narracyjnym: powrót morza zaciera granice między czasem, pamięcią i gatunkami. Wytoczone na brzeg stworzenia, dryfujące przedmioty i rytm wody zaznaczają krajobraz w okresie przemian, tworząc obraz zmian klimatycznych, który wydaje się jednocześnie nierealny i naglący.
Chociaż artystka nie traktuje ekologii jako kwestii dydaktycznej, jej prace w subtelny, ale zdecydowany sposób umieszczają ludzkie doświadczenia w szerszym kontekście ekologicznym. W Tropic of Cancer krajobraz nie jest jedynie tłem, ale aktywnym uczestnikiem opowieści, sugerując, że wrażliwość, strata i adaptacja są wspólnymi cechami życia na zmieniającej się planecie.
Opierając się na tych obawach, film Weird Rain (“Dziwny deszcz”, 2025) stanowi kontynuację badań filmowych Breguły, która tym razem skupia swoją uwagę na terenach podmokłych i subtelnych powiązaniach między elementami środowiska naturalnego. Film śledzi samotną postać wędrującą po bagnach z wodowskazem, wygłaszającą refleksyjny monolog na temat topnienia lodowców, wymierania gatunków, kwaśnych deszczy i wzrostu temperatur. Poprzez gesty zbierania, porządkowania i umieszczania znalezionych przedmiotów, dzieło przywołuje rytualną formę nadawania sensu niestabilności planety, rodzaj ucieleśnionego badania naszego splątanego współistnienia z życiem nie-ludzkim.
Opierając się na filozofiach współistnienia i współewolucji, zwłaszcza Donny Haraway i Timothy’ego Mortona, Weird Rain podkreśla płynne granice między ludzką narracją a procesami ekologicznymi, rozwijając tematy i formy poruszane w Tropic of Cancer.
Polityka konserwacji
W całej swojej twórczości Breguła powraca do tematu polityki konserwacji i destrukcji. W Fire-Followers (2013), para-dokumentalnej opowieści o mieście nieustannie niszczonym przez pożary, dzieła sztuki i materiały łatwopalne giną lub są celowo niszczone, zmuszając widzów do konfrontacji ze skomplikowanym dziedzictwem kulturowym i zbiorową amnezją. Pomimo skupienia się na palących się archiwach, zawalających się budynkach i kruchym dziedzictwie kulturowym, Breguła opiera się jednoznacznej interpretacji. Jak stwierdziła w wywiadzie dla Contemporary Lynx z 2014 roku, „Fire-Followers nie jest w żadnym wypadku definitywnym komentarzem na temat ludzkości przytłoczonej dziedzictwem”.
W tej i innych pracach Breguła sugeruje, że ruina nie jest jedynie kresem, ale przestrzenią generatywną, w której można na nowo wyobrazić sobie historię, mitologię i przyszłość. Wykorzystując narracyjne szczątki, zapomniane pomniki, zawalone infrastruktury i rozproszone społeczności, zachęca do ponownej oceny sposobu, w jaki społeczeństwa reagują na kryzysy, czy to kulturowe, polityczne, czy środowiskowe.
Integralną częścią jej praktyki jest zaangażowanie w współtworzenie. Artystka często współpracuje z nie-artystami i lokalnymi społecznościami, zacierając granice między twórcą a odbiorcą. Ta chęć do współdziałania wynika z jej przekonania, że sztuka nie powinna być zamknięta w instytucjach, ale powinna działać jak demokratyczna soczewka, przez którą można patrzeć na codzienne życie, czy to na zapomnianym placu, w zmieniającej się dzielnicy, czy na wybrzeżu między przypływami a odpływami.
Karolina Breguła mieszka i pracuje głównie w Szczecinie (Polska) i Tainan (Tajwan), gdzie kontynuuje swoje badania nad polityką pamięci, miejsca i narracji. Jej prace były wystawiane na całym świecie, m.in. na Biennale w Wenecji, w Muzeum Żydowskim w Nowym Jorku, MOCA Taipei i innych ważnych instytucjach artystycznych. Odzwierciedlają one jej nieustanne zaangażowanie w złożone zagadnienia współczesnych powiązań ekologicznych i kulturowych. Wkład Breguły w sztukę współczesną został doceniony wieloma ważnymi nagrodami, w tym Views Award, nagrodą festiwalu EMAF oraz Złotym Pazurem na Festiwalu Filmowym w Gdyni. Kontynuuje ona kształtowanie nowych pokoleń praktyków jako profesor nadzwyczajna w Akademii Sztuki w Szczecinie, współprowadzi Space for Antidisciplinary Activities i pozostaje blisko związana z galerią lokal_30 w Warszawie.
Przedsięwzięcie finansowane w ramach Krajowgo Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności (KPO) ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU w ramach inwestycji A2.5.1 “Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju”.
